หมดเวลาพักเสียแล้วกระมัง...
posted on 01 Sep 2009 11:09 by rudolfrollo in Diary
ยามนี้ ข้ารู้สึกแย่เสียมากหลายอย่าง
ดูแล้ว รู้สึกเหมือนเรื่องที่เราคิดว่ามันต้องเกิดแบบไหนๆ มันเปลี่ยนแปลงไปเยอะมากเสียจน หาต้นปมไม่เจอ
ราวกับถูกเอาทุกเรื่องมาผูกปมเข้าเสียด้วยกัน....จนไม่รู้จะแก้ที่ใด
จนข้ารู้สึกว่า ข้าไม่ควรอยู่นิ่ง
ไม่ควรนั่งเฉยแบบเฉื่อยชาแรไป
....
ข้าเลยออกจากห้องเรียน มานั่งอ่านสิ่งที่เขามีอยู่แล้ว และเทียบปัจจุบัน
นั่นคือ วิวรณ์....ของยอนห์
น่าตลกเสีย ที่มารอย่างข้าต้องมาเปิดเว็บหาวิวรณ์
แต่เมื่อข้าได้รับข่าวจากโรซาไลน์ จากแดนแสงจันทร์แล้ว
ว่า เรื่องมันมั่วเช่นนี้
ทำให้ข้าระงับความสงสัยมิได้
เลยต้องรีบมาหา- -"
จริงๆถามพ่อ มันง่ายกว่าอย่างใด
แต่ ตั้งแต่ใช้ร่างนี้ ติดต่อพ่อได้ยากมาก
แทบจะติดต่อไม่ได้เสียด้วย
หรือไม่ก็พ่อไม่สนเสียมากกว่า ราวกับเขาต้องการให้พวกเราช่วยดำเนินเรื่องไป
ข้าไม่ว่าอันใดเสีย หากแต่ ยามนี้ นอกจากข้าต้องอ่านเจ้าวิวรณ์แล้ว
ข้าต้องสืบเรื่องบางอย่าง
ถึงยามนี้ข้ากำลังโดนรังควาน
ทางด้านมิเชลก้โดนเสียอยู่
แต่ ข้าเชื่อว่า เราทุกคนในเทลคอนทาร์ ยังสามารถแก้สถานการณ์ได้เสมอเสีย
หากแต่....ยามนี้ ข้าสงสัย....
เรื่องบ่อแห่งชีวิต ที่ตอนนี้กำลังทำการแก้ไข
แล้วเรื่องโรงเก็บนั่นอีก.....
.....
ยามนี้...ข้าทำงานให้พ่อไปเยอะเสียแล้วในร่างเทวา
ข้าเป็นพันธมิตรอย่างที่พ่อวาน และเราก็ไม่เกี่ยงกับเรื่องพันธมิตร
ถึงตอนนี้เราจะเจอเรื่องที่เราคิดว่ามัน-*- งี่เง่าเสียหน่อย
เหลือแต่บางอย่าง ที่ ยังไม่เสร็จดี ในฐานะของร่างสังเคราห์
....
ข้าคิดว่าข้าควรจะเข้าใจในเรื่องวิวรณ์ แต่เชื่อเจ้านี่มากก็ไม่ได้
เพราะพวกเราทั้งหมดนั่นแหละ ที่จะต้องเดินหมากไป
หรือเรา จะกลับไปใช้เจ้าร่างนั้นอีกครานะ
แต่ควาสามใรถเรื่องการสู้รบ ไม่ไหวแน่ ต่อให้พลังบริสุทธิ์ขนาดไหนเสียเถอะ
มันไม่ทันใจเท่าร่างสังเคราะห์ร่างนี้แน่นอน
....ใครมาเห็นข้าพูดด้วยความเก็บกด ไม่รู้จะพูดยังไง คงสังเวชข้าเสียล่ะ
ตอนนี้มีไม่กี่พวกที่ยอมช่วยนิดหน่อย
แต่ พอเริ่มเดือนนี้ก้เป็นที่รู้กันเสีย....
นั้นคือ.....
พวกอมนุษย์โลกอื่นๆจะกลับไปหมด เหลือแต่พวกเรา
นักรบมารของพ่อ- -" ในสายตาที่บางคนก็มองเราอย่างดูแคลน และ เหยียดหยาม...
แต่เราทำเพื่อทำการชำระ ไม่ได้ทำลาย ไม่ได้ต้องการให้มันมีเรื่อง
แก้อะไรด้วยการพูด ก้ยังดี กว่าที่ต้องลงมือจริงๆ
....
บางคนที่อ่าน ต่างคิดเสียว่า ข้าเปลี่ยนไปเยอะ
เยอะมากจนแทบจะเป็นคนละคน....
อาจเพราะข้าเข้าใจในการเป็นผู้ใหญ่เสียบ้าง
แน่นอน ความรักสหายที่ข้าให้ ยังมีอยู่เสียเหมือนเดิมเสียล่ะ
เพราะพวกเขาไม่เคยทรยศข้า...
หากถามว่า ข้าอำมหิตได้รึไม่ ข้าทำได้เสียอยู่
แต่ ไม่จำเป็น ก็ไม่ใช้ ให้มันเปลี่องเสียแรงเปล่า
พ่อให้เคียวแห่งเซราฟิมมาก็จริง....
แต่...เราก็ไม่ค่อยอยากใช้เจ้าอาวุธอยู่ดี...
และยามนี้ถึงร่างสังเคราหะห์ที่พ่อให้มานั้น ข้าทำให้เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลได้แล้ว
แต่ความสามารถข้าก็ยังคงต่ำไปเสียเยอะมาก
ถ้าจะกลับมาทำให้ร่างนี้ผมขาวอีกเสียหน น่าจะดี แต่...
ก็คงเหมือนเดิม
ต้องแลกกับความทรงจำทั้งหมด
ถึงนิสัยจะไม่เปลี่ยนไปก็ตามที
....
ยามนี้ข้าไม่อยากกลับไปเจ้าห้องเรียนเสียเลย
ข้าชอบการสอนของอาจารย์ที่เขากำลังสอนอยู่เสียนะ
(ถึงอีกวิชา จะไม่รู้เรื่องจนอยากไปเล่นก็ตาม)
แต่ เรื่องที่ส่งผลคนมากๆ
มันสำคัญยิ่งกว่า
....
เคยมีคนเคยบอกให้ข้ารักตัวเองมั่ง
แต่...ถ้าทุกคนลำบาก มันไม่ทำให้ข้ารู้สึกดีขึ้นเลย
ที่แน่ๆ ข้าควรจัดการเจ้าเรื่องส่วนตัวเสีย
เพื่อที่จะได้ต่อที่เทลคอนทาร์และก็เตรียมตัวเนิ่นๆเสีย
ข้าเห็นพวกเขาวุ่นวายเสียมาก แต่ข้ากลับไม่ได้ช่วยอันใดเลย
มันทำให้ข้ารู้สึกแย่....
....
สหายข้าที่เหลือที่ยังหลับใหลในโลกนี้ จะมีอีกไหมนะ
ข้าอยากให้พวกเขาตื่นมาและจำข้าได้ทันทีเสียล่ะ
อย่างน้อยเวลามีเรื่องอันใด จะได้รวมห้องและรีบมาเตรียมตัวกันอย่างเนิ่นๆ
และจะได้ติดต่อกับทางเทลคอนทาร์ กับทางพ่อได้สะดวก
....
ไม่ว่าอย่างไร ข้าต้องสืบเจ้าตัวก่อเรื่องสองเรื่องนั่นให้ได้-*-......
เราข้าชักตะทนไม่ไหวเสียล่ะ ....รู้สึกอยากระเบิด อยากระเบิดมากๆ....
ราวกับพลังในตัวมาก จนร่างนี้ยังรับไม่ไหว
เราต้องไปก่อนล่ะ.....รู้สึกจะหลุดอย่างไรก้มิรู้