...ความคิดที่พูดไม่ได้...

posted on 23 Oct 2008 10:43 by rudolfrollo in Diary

(วันนี้มาลองการลงเฟรมดู แล้วก็...มาบ่นอะไรๆหน่อย....)

	วันนี้ก็มาอัพอีกนิดนึง ...คราวนี้มันไม่ได้อัพเรื่องที่มีประโยชน์อะไรมากนักเหมือนเหมือนทุกครั้ง แตอาจจะเรียกไงดีล่ะ มาระบายบางอย่างมากกว่า อือ...ไม่รู้จะเริ่มไงก่อนดี...เอาเป็นว่าคนที่อ่านบล็อกนี้อยู่เคยโกรธลึกๆกับคนในครอบครัวรึเปล่า... โกรธในสิ่งที่เราตัดสินใจในสิ่งที่ถูกต้อง มีสติ คิดในแง่ดี แต่คนในครอบครัวกลับคิดและตัดสินใจในสิ่งที่มันผิด แถมรู้สึกเห็นชอบกับการตัดสินใจของตนด้วย แล้วก็พูดให้เราทำตามคล้อยตามในความคิดของเขา พอเราทำตาม เขารู้สึกพอใจ แต่เรารู้สึกไม่ดี รู้สึกเราผิดกับสิ่งที่ทำ พอเราไม่ทำตาม เขาก็หาว่าเราโง่ เราไม่มีสติ ไม่ทำตามที่เตรียมไว้ แถมยังเริ่มระแวง และคิดว่าเราจ้องจะนินทาแต่เขา....คำตอบคือ ไม่ใช่ไม่มีสติ ไม่ใช่ไม่รู้ว่าโดนให้เตรียม เรารู้ตัว แต่เราอยากทำในสิ่งที่เราคิดว่าสมควรทำมากกว่า สารภาพก่อนเลยว่า จริงๆเราไม่อยากจะมาพูด มาบ่นในนี้หรอก เพราะบางทีความคิดเราอาจไร้สาระเกินไป บางทีความคิดของเราอาจมันดูบาปในสายตาผู้ใหญ่(สำหรับคนที่หัวดบราณและไม่ค่อยเดโลกทัศน์ที่ควรจะเปิด) แต่เรารู้สึกว่า แบบนี้มันไม่ถูกต้อง เราไม่ชอบ เราไม่ชอบจริงๆ กับการตัดสินใจของคนในครอบครัว พฤติกรรมที่คนในครอบครัวเราชอบทำเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง แต่เรายังมีศักดิศรีพอที่จะทำในสิ่งที่ดีกว่านี้ไม่ใช่หรอ พวกเราตกอับถึงขนาดต้องตัดสินใจทำกันแบบนี้เลยยรึไง แล้วกับการกระทำแบบนี้ของเขาเป็นต้นเหตุแหละ ถึงทำให้คนอื่นเขาถึงต้องทำไปตามอย่างที่เขามองในแง่ร้ายแต่แรกเนี่ยแหละ มันไม่ใช่เรื่องอะไรหรอก มันคือเรื่องการงุบงิบเงิน พวกค่าเทอมอะไรเนี่ยแหละ... แม่เราเขาชอบเบิกเงินกับกู๋เรามากกว่าราคาจริง แบบ อย่าง หมื่นเจ็ดร้อยกว่า... เขาก็เล่นบังคับให้เราพูดว่า หมื่นสองพันสองร้อย...(เพราะว่าเขากำลังโกรธกับกู๋เราอยู่เลยต้องให้เรามาพูด) (นั่นเป็นความคิดที่1ที่เราเริ่มไม่ชอบ นั่นคือ โกหกเขา เพราะต้องการงุบงิบเงินที่เขาต้องไปหาทำงานไส้แทบขาด ในระหว่างที่แม่เราทำหน้าที่แค่เลี้ยงลูกของเขา อ้อ บอกไว้ก่อนและกัน พ่อเรากับแม่เราเขาหย่ากันมานานและ) สาเหตุที่แม่เราเขาบอกมา เราก็เข้าใจอยู่ว่า ต้องการเก็บค่าเทอมให้น้องล่วงหน้า เพราะกู๋เราชอบจ่ายเงินช้า แล้วแม่เราเขาต้องแบกหน้าไปส่งลูกของเขาทุกวัน (เหมือนว่า... ก็รู้อยู่ สังคมร.ร.อนุบาล...-- ใครไม่จ่ายตังเร็วๆมันก็เหมือนถูกสังคมตีหน้าอ้อมๆไม่ได้โดยตรงน่ะ แม่เราเขาเป็นคนกลัวเสียหน้ามากไง) แต่การที่เขากระทำแบบนี้ มันเหมือน ยักยอกดีๆทางอ้อม (นั่นเป็นความคิดที่2ที่เราชักไม่ชอบ นั่นคือ การโกงอ้อมๆ แค่เล็กน้อย แต่เพราะเล็กน้อยนี่แหละ มันถึงทำให้พฤติกรรมคนในประเทศเป็นแบบนี้ และประเทศเราก็ไม่เจริญซักที) แล้วก็ทำแบบนี้ทำให้แสดงถึงว่า แม่เราไม่เคยไว้เนื้อเชื่อใจในตัวเขาเลย ต่อให้เขาเลื่อน แต่แม่เราก็เป็นพวกโกรธง่าย ไม่ค่อยรับคำตอบหรือสาเหตึที่เขาทำผิดจากใครเลย แม่เราเขามักจะคิดในความคิดแบบผู้หญิงแท้ๆเข้าสายเลือดเลย ทำนองว่า "ฉันถูก ฉันคิดดีแล้ว คนอื่นคิดดีก็จริง แต่ไม่มองการณ์ไกลเท่าฉัน" (นึกถึงโน๊ตอุดม เดี่ยวเจ็ด เรื่อง Artตัวแม่เลยอ่าน- -")* เราก็พอเข้าใจ ถ้าแม่เราเขาจะเถียงเรื่องสังคมเดี๋ยวนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อน....ใช่ เรารู้ดี....ว่าสังคมเดี๋ยวนี้ผู้คนมันไม่มีความกล้าที่จะคิดดี ทำดี ตีกรอบระเบียบของตัวเอง แล้วรู้ว่าอะไรควรไม่ควร ผู้ใหญ่เป็นตัวอย่างที่ดีต่อเด็ก เดี๋ยวนี้ผู้คนคิดจะใส่หาความสุขของตัวเอง ทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอดของตนเอง มีความเห็นแก่ตัวปะปนกันไป มากกว่าเดิม(เราก็ยอมรับว่าลึกๆเราก็มีความเห็นแก่ตัวเหมือนกัน แต่เราตัดสินใจพยายามจะไม่ทำให้มากที่สุด) แม้แต่คนในครอบครัวก็ไม่ดีต่อกันเหมือนแต่ก่อน ความคิดเรา มัน....คงมองโลกในแง่ดีเกินไป...แต่นั่นแหละ เราก็เคยโกรธแม่เราลึกๆเรื่องแบบนี้แหละ... แน่นอนว่าคนอ่านบางคนอาจคิดว่าเรางี่เง่า ที่กับเรื่องแค่นี้ต้องโกรธด้วย... ก็มันไม่ใช่ที่เราคิดว่ามันถูกนี่นา...ทำไมกับเรื่องแค่นี้ ไม่พูดไปตรงๆไปเลยล่ะ ว่าเราเกรงว่าจะจ่ายช้า เออครั้งหน้าไวกว่าเดิมหน่อยได้ไหม ...เราต้องพึ่งเขาอยู่ ทำไมจะต้องมาระแวงใช้วิธีที่มัน...มันไม่สมศักดิ์ศรีที่เรามีอยู่เลยอ่า.... แน่นอน บางคนคงเถียง "ศักดิศรีกินไม่ได้" แต่เราเองก็มีเกียรติพอที่ไม่ต้องมาทำเรื่องแบบนี้ได้ไม่ใช่หรอ... เรื่องนี้มันน่าหยวนได้ก็จริง แต่เรารู้สึกมันไม่แฟร์กับกู๋เรา ต่อให้นิสัยกู๋เราชอบทำอะไรอืดๆก็เหอะ แต่ก็ควรเชื่อใจ ให้โอกาสเขาไม่ได้หรอ..... ....ขอโทษและกัน ถ้าคนที่มาอ่าน อ่านแล้วรู้สึกว่าเราผิด เรารู้ว่าไอ้การที่มาเล่าแบบนี้มันผิดในสายตาผู้ใหญ่ แต่เราเองก็อยากจะพูดความคิดที่เราพูดไม่ได้เหมือนกัน เพราะเห็นว่าเขาคือคนในครอบครัวเรา เราเลยไม่สามารถพูดตรงๆไปกับเขา ได้แต่คิดเงียบๆ และไม่พูดกับเขาต่อ ยอมทำตามบางครั้ง แต่ก็รู้สึกผิดมาเสมอ เพราะถ้าเราเป็นคนไปหาตังมาให้คนที่ขอ เรามารู้ภายหลังว่าเขางุบงิบเราเพราะเขาไว้ใจเรา มันเสียความรู้สึกน่ะนะ.....