First MeeT
posted on 25 Apr 2008 14:54 by rudolfrollo in Diary
โย่ว! กลับมาอีกหนเน้อ
ก่อนจะรู้เรื่องอื่นๆเกี่ยวกับแวรวูฟนั้น ก็ต้องขอเอ่ยว่า เจ้าสิ่งนี้มันคืออะไร
เกิดจากอะไร อยู่ที่ไหนและพวกเราเริ่มไปรู้จักพวกมันได้อย่างไร
เรื่องที่เล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องจริง...
ซึ่งมันแสนจะบังเอิ๊นบังเอิญจริงๆ...
เพราะใครจะไปรู้ว่า เราได้พบกับพวกเขาจริงๆน่ะO O!!!
เมื่อปีที่แล้ว ช่วงก่อนวันฮัลโลวีน....
ตอนนั้นเรากำลังเรียนกวดวิชาด้วยเซ็ง
(แหงล่ะ เรียกเลข อังกฤษ วิทย์กาย ไทย สังคม....พูดแล้วอยากโยนหนังสือทิ้งเลย...เยอะม๊าก)
กลับมาถึงบ้าน ก็มีรุ่นน้องที่สนิทคนนึงโทรมาชวนเรา
ไปงานฮัลโลวีนที่คอนโดมันวันพรุ่งนี้ แต่งชุดแฟนซีเจ๋งๆแนวๆไปด้วยนะ พี่
ตอนนั้นเกิดอารมณ์บ้าไรไม่ทราบ...ทั้งๆที่ปกติไม่ชอบไปงานพวกนี้เท่าไหร่
ก็เลย เออ ไปก็ไป ก็เลยถามมันว่า พวกมันแต่งไรกัน
มันบอกว่า แต่งเป็นพ่อมดแม่มด แวมไพร์ ท่านเคานท์ เยอะแยะจิปาถะ
เราก็เลย เออ แต่งเหมือนกับพวกมันได้ไหม
มันก็บอกว่า ไม่ได้ เขาห้ามแต่งสีเหมือนกัน แต่ถ้าแบบน่ะ ต่างได้
เราก็ วุ๊ย ยุ่งยากจริง... เอางี้ ฉันแต่งเป็ฯแวร์วูฟเลย ดูซิมันจะมีใครกล้าเหมือนม่ะ
มันก็ โห....เจ๊ ลงทุนอย่างแรงอ่า... แหม อย่างเราซะอย่าง ถ้าต้องการเอาแบบดีจริงๆ เราใจป้ำลงทุนแล้ว
คืนนั้น เราเลยนั่งทำหัวใหญ่...ทำชุดเอาแบบว่าเนียนสุดๆ
กะว่า พรุ่งนี้คนไปเห็นเรามันต้องอึ้งแน่ 555
วันต่อมา....
เราก็ไปที่คอนโดของมัน สายไปประมาณครึ่งชม.....แฮะๆ เป็นรอบแรกที่เรามาช้า
เพราะแถวนั้นรถติดไง แถมงานที่คอนโดของมันจัดใหญ่มากๆด้วย
พอลงจากรถเราก็รีบสวมหัว เข้าไปปุ๊บ ก็ โห.....มีพวกแต่งแฟนซีตรึมเลย
แวมไพร์เอย แม่มดเอย แฟรงเกนสไตน์ ปีศาจต่างๆนาๆมากันใหญ่เลย
เราเดินไปก้มีคนชมว่าแหม ลงทุนๆ (555 เป็นไปตามที่เราเดาจริงๆด้วย)
แต่ไม่เนียน!
(เปรี้ยง!.....เพล้ง! กราวๆๆๆ...)
คำพูดแรกก็ดีอยู่หรอก....
แต่พอเจอคำหลัง....ทำไมมันแทงจี้ใจดำจังฟะ...
ให้ตาย....
เราก็เลยเดินวนไปมาในงาน คุยกับเพื่อนเล็กน้อย หาไรกินหน่อย (ขี้เกียจถอดหัวออก มันหนักโคตร...)
จนงานล่วงเลยไปประมาณสามทุ่ม...
ก็มีคนเข้ามาในงานเป็นชุดสุดท้าย มากันอีกกลุ่ม
แต่!~ ในกลุ่มพวกนั้น มีพวกแต่งเป็นแวร์วูฟด้วย!!!!
(อ๊ากกกกกก มันใจป้ำพอกันเลยวุ๊ย)
แต่งเหมือนกันสี่คน แต่คนละสี
มีสีขาว สีเงิน สีทอง แล้วก็สีแดง
เข้ามาปุ๊บก็มีคนมองกันใหญ่ แถมวิ่งเข้าไปกรู ถามกันใหญ่เลย
(ยังกับดารา...ซุเปอร์สตาร์ ป้าเบิร์ดยังชิดซ้ายน่ะ!!!)
เพราะชุดมันเหมือนม๊ากมาก เหมือนยังกับของจริง!
พวกสี่คนนั้นตอบไปหัวเราะไป แล้วมันก็ไปหาไรกิน
ตอนนั้นไอ้รุ่นน้องเราแซวเราใหญ่เลย
บอกว่า ท่าทางจะมีคนใจป้ำมากกว่าพี่นะ
เราก็....แง๊ก....เออ รู้น่าไม่ต้องย้ำ...งบไม่สูงเท่าพวกเขาน่า
แล้วจู่ๆ บังเอิญ หนึ่งในนั้นเดินมาทางี่เรากินพันซ์อยู่พอดี
เป็นคนแต่งชุดขาว เข้ามาก็ตักน้ำและก็กินใหญ๋....
กินได้โดยไม่ต้องถอดหัว...
พอกินเสร็จ คนนั้นก็หันมามองเราแล้วก็ยิ้มๆ
มันถามมา ...แต่งเป็นแวร์วูฟหรอ ชุดสวยดีนี่...
เราก็ ..แฮะๆ อ้อ ไม่เท่าเหมอนพวกเธอหรอก เหมือนกว่า...
มันก็แนะนำตัวและถามชื่อเรา...เรา...รูดี้...เธอล่ะชื่อไร
เราก็...อ้อ...ไนท์แมร์...
ไนท์แมร์....ม้าอัศวิน หรอ...
ไม่ๆๆ....กลางคืนย่ะ....
...ฮะๆๆๆ...
แล้วเราก็เกิดสงสัยกับชุดเข้า
...เออ ชุดทำเองหรอ ไปซื้อที่ไหนมาเนี่ย...
เธอขำๆและพูดแต่ว่า...ความลับจ๊ะ...
เราก็เลยไม่ได้สนใจไร แล้วก็คุยเรื่องจิปาถะไปมา จนถูกคอเข้า
รูดี้ เธอเป็นคนคุยเก่งมากๆเลย แบบว่า พอเข้าเรื่องนึงก็พูดๆๆๆๆๆใหญ่
ขนาดเราเป็นคนคุยเก่ง....ขอคารวะเลย-*-.....พูดไม่ทันเลยแฮะ
เรากับรูดี้คุยกันนานจนถึงใกล้ๆสี่ทุ่ม อีกไม่นานงานใกล้เลิกและ คนในงานเริ่มลดลงเรื่อยๆ
จู่ๆรูดี้ก็มองไปรอบๆ บอกว่า พี่ๆของเธอหายไปไหนไม่รู้ ไม่ได้อยู่ในงาน
เราก็ อ้าว โทรถามเขาซิ บางทีเขาน่าจะอยู่รอข้างนอกป่าว
รูดียืนเงียบไปพักใหญ่แล้วก็ยิ้มๆพร้อมกับส่ายหน้าบอกว่า
...ไม่เป็นไรและ พี่ๆของเราอยู่ข้างบนดาดฟ้าน่ะ...ไปด้วยป่าว
เราก็ เอาดิๆ
ในใจ เราอยากจะถามพวกพี่ๆของรูดี้เหมือนกันว่าไปซื้อชุดที่ไหน
ทำไมมันมีระบบเปิดปากกินน้ำได้ด้วย
หรือว่ามันต่อท่อ....ลงไป....-*-
แต่....ระบบอะไรมันจะพิเศษซะเวอร์ขนาดนั้นเนี่ย
พอขึ้นไปบนดาดฟ้าก็พบกับคนแต่งชุดหมาป่าอีกสามคน
สามสี....(นี่ถ้าเป็นสีน้ำเงิน ขาว แดง นี่ อดนึกถึงธงชาติฝรั่งเศสไม่ได้)
รูดี้แนะนำคนทั้งสามให้รู้จักกับฉัน
คนแต่งชุดสีเงิน ชื่อ รอล์ฟ คนแต่งชุดทอง ชื่อ รุดอลฟ์ และก็ คนแต่ชุดแดง ชื่อ รอลโล่
(ท่าทางบ้านนี้พ่อแม่คงชอบตัวอาร์มากเลย มีแต่ R R R R)
ทั้งสี่คนคุยกันตามประสาพี่น้องกันอย่างหนุกหนาน
แต่.....เอ....
ทำไมปากหัวหมาของพวกนั้นมันขยับตลอดเวลาหว่า
เราลองขยี้ตา กำลังคิดว่าอาจเมาพันซ์...(แต่ไม่เคยเมาเลยนะเฟ้ย ขอบอก)
เรามุ่นคิ้วจ้องหน้าทั้งหมดตั้งนาน
ยังไง๊ยังไงก็อดสงสัยไม่ได้....
ชุดของพวกนั้นมันเจ๋งมาก ชนิดมีระบบเปิดปากตลอดเวลาในตัวจริงๆหรอ...
ต้องดุหน่อยและว่ามันใช้กลไกอะไร เผื่อครั้งหน้า ทำใหม่จะได้ไม่หน้าแตก...
เราเลยเดินไปใกล้ๆรูดอล์ฟ และจัดการจับหัวเขย่าไปมาทันที และพยายามแงะหัวให้ได้!
...อ๊ากกกกกกก....ทำไรเนี่ย...
หมอนั่นร้องและเอามือกุมใหญ่เลย ในมือเรากลับมีขนอยู่กระจุกนึงติดมือ ในระหว่างที่ หัวของหมอนั่นมีเลือดไหลซิบๆ
แถม...เนื้อที่เราเห็น มันเป็นเนื้อเหมือนเนื้อของจริง!!!!!!!
เฮ้...นี่หัวของจริงเรอะ!
ขนสีทองที่อยู่ในมือฉันก็นั่นนิ่ม...เหมือนขนหมาจริงๆ...OO!!!!!
เรายืนแข็งและอึ้งตะลึงตึงตึงด้วยความตกใจทันที
...นี่แสดงว่า....
เรากำลังเจอแวร์วูฟของจริงถึงสี่คนเลย!!!!!!!!!!
ทั้งหมดหันมามองและวิ่งเข้าไปดูอาการของนายรูดอล์ฟใหญ่ รูดี้รีบปฐมพยาบาลเล็กน้อย
ส่วนพี่ของรูดี้ที่เหลือหันมามองฉันตาขวางและแยกเขี้ยวอย่างเกรี้ยวกราด
พร้อมกับพุ่งกระโจนมาทางเราทันที!
......เดี๋ยว! ไนท์ไม่รู้เรื่องพวกเรานะ!...
รูดี้รีบมายืนขวางหันมาขวางพวกเขากับเราไว้ ตอนนี้เรายืนขาแข็งตัวสั่น....
พึ่งรู้ว่า....ความน่ากลัวของจริง...มันเป็นเวลานี้...
.....แต่มันดึงขนไอ้รูดอล์ฟเล่นเลือดซิบ...หนึ่งในนั้นตวาดกลับมา
...ก็เพราะเขาสงสัยไง เลยพยายามจะแงะอ่า...เอ่อ...ไนท์
และมองฉันด้วยความงง
....ขอโทษนะ...ที่ไม่ได้บอกแต่แรก...ความจริงพวกเราเป็น...เอ่อ...แวร์วูฟอ่า....
ฮือๆๆๆๆ ใช่จริงๆด้วย...แม่เจ้า...
ให้ตาย...นี่ที่พาเรามาเพราะเอามาเป็นของกินเหรอ แง้ๆๆ
เอาเหอะ ไหนๆก็จะตายและขอถามหน่อยเหอะ
...รูดี้....เราเป็นอาหารมื้อค่ำของพวกเธอใช่ไหมอ่า...
พอทั้งหมดฟังดังนั้นก็หัวเราะก๊ากใหญ่เลย
แล้วพวกเขาก็บอกว่าไม่กินหรอกน่า
เราก็อ้าว....
จากนั้นพวกเขาก็เล่าความจริงมา จนตอนนี้พึ่งรู้ว่า
แวรวูฟบางตัว เขาไม่กินของสด...
แล้วก็ไม่ได้ฆ่าพร่ำเพรื่อ...
เฮ่อ....ขอบคุณสวรรค์ที่ลูกได้พบพวกคนดีT T ไม่งั้นคงเป็นซากศพขึ้นหน้าหนึ่งนสพ.
พอคุยกันเสร็จ เราก็ขอโทษขอโพยเจ้ารูดอล์ฟใหญ่ (แหงล่ะดึงจนมากระจุกนึงเต็มๆ...)
หมอนั่นก็ไม่ว่าไร หลังจากนั้น เรากับพวกเขาก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
พอกำลังจะลงบันได ก็เห็นมีแสงสี่สีเรืองแวบจากด้านหลัง
ก็เลยหันไปแล้วก็ ว๊ากก.....
เพราะ ไอ้ที่เราเห็นน่ะ จากหมาป่าทั้งหมด กลายร่างเป็นคนหมดเลย!!!!!!!!!
แถมทั้งสี่ดันหน้าเหมือนกันอีก....พระเจ้า....ฮือๆๆๆๆ
ผมของพวกเขาทั้งหมด ไว้ทรงเหมือนกันหมดเลย
ยังดีที่มีปอยสีและเสื้อผ้าต่างกันTT เพื่อให้แยกออกว่าใครเป็นใคร
...เอ่อ...เป็นคน...ได้ด้วยหรอ...แล้วทำไม..หน้าเหมือนกันหมดเลยอ่า....
พวกเขาก็ยิ่งฮาก๊ากกว่าเก่า
รูดี้เลยตอบแทน...อือ แล้วก็ที่เหมือนน่ะ...พวกเราเป็นแฝดนะ อิๆๆ..
โอ...เชื่อเลย ทุกท่าน.......
นอกจากจะเป็นแวร์วูฟแล้ว....ยังเป็นแฝดสี่อีกต่างหาก....
มีแต่รูดี้คนเดียวกเป็นผู้หญิง...ที่เหลือชายหมด...
ทั้งเราและพวกเขาลากัน
แล้วพวกเขาก็กลับเข้าห้องในคอนโดไป
ส่วนเราก็ลงไปข้างล่างและขับรถกลับบ้าน
ในระหว่างขับรถ ก็ คิดขำกับตัวเอง
เมื่อกี เราพึ่งเจอพี่น้องฝาแฝดแวร์วูฟจังๆ
แล้วเราก็ไปเรื่องเข้า จนมารู้จักเนี่ย
แถมยังสามารถเป็นคนธรรมดาๆได้ด้วยอีกต่างหาก
วันนี้มันวันไรหนอ...
ช่างเหลือเชื่อของแท้เลย..ฮ่ะๆๆๆ
เอาเหอะ ยังไงก็เป็นเพื่อนกันแล้วนี่นา
เราก็เลยต้องทำใจกับเรื่องแปลกๆ ชนิดว่า...เอ่อ....แสนจะอึ้ง...
แต่ก็ดีเหมือนกัน มีเพื่อนเป็นพวกแวร์วูฟ
พูดไปคงมีแต่คนคิดว่าเราบ้าแน่เลย 5555
นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่เราได้เจอ
มานั่งนึกถึงวันนั้นก็ยังฮาตัวเองไม่หาย
และก็ทำให้เรามีความเชื่ออย่างหนึ่งว่า...
"ไม่มีอะไรเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้"
เอาล่ะ วันนี้ไม่รู้จะพูดไรมากและ
คราวหน้าจะมาเล่าเรื่องเรากับพวกเขาต่อ
edit @ 25 Apr 2008 17:41:48 by Nightmare Abaddon